سلام .
راستش خودم هم دلم برای اینجا تنگ شده است .
باید فکری برای این دلتنگی بکنم .

با تو متولد می شوم ، با چند قرن پس و پيش !

چند ثانيه ای از مدت قراردادمان که می گذرد ، با ديوار صحبت می کنم ، آنوقت مثل هميشه ، خانمی ات گل می کند و ليست مواد غذای را برايم می پيچی !!!

... مگر می شود بيش از ۶۰ ثانيه قهر کرد ! ...

اتاقمان را عوض می کنيم تا لبخندهای تو آسان تر به سکوت و ستاره ربط پيدا کند !

... نگران من نباش . من پاسبخش تمام ستاره های آسمانم ! ...

گاهی وقتها به نظر می رسد ، تمام مردم شهر دوقولوهای بيشماری هستند که يکديگر را نمی شناسند !

... نفس کشيدن تنها وجه شباهت آنان است ...

فراتر از هميشه آمده ائی.

... نور تا کجا ! ...

عاميانه تر که حرف می زنی ، در نگاه تو سرريز می شوم !

کمی صبر کن ، اين نگاه تو ، ادامه غزلهای سليمان نمی شود !

وقتی نيستی -  مثل سيگاری ی ناشی ، که آتش گرفتن بلد نيست - کلافه ا م !

بسادگی يک برگ ، از خطوط باد می گذری . راستی اهل کدام شاخه تنومندی که اينچنين هزاران نقطه سبز اوج را می جوئی ؟ 

... در تو بهار می شوم ...

آنچه وسعت دارد ، پوشيده است .

حقيقت ، همين احساسهای دوستانه است که زندگی را شکل می دهد.

حساب فريم های مرا خوب ميدانی ! آشپزی ات هم که عالی ست ! در عالم فيگوراتيو هم که نظير نداری ! راستی اسم کوچک تو چه بود ؟!