چيزی ميان ۲ فريم

سه‌شنبه ۱٩ اسفند ۱۳۸٢
آسا : بينهايت
همبشه به خودم ميگم:
(( سعي كن بين فريم هات يه نگاه تازه باشه ، يه حرف جديد ، يه حس نو . اگه اينطوري شد،
اونوقت كارهات ارزش واقعي پيداميكنه .))
آره
اگه فريم هاي يه عكاس هيچ تفاوتي با هم نداشته باشه ، مطمئن باشين تحولي در انديشه و نگاه اون هم نيست. و اين يعني نبودن ، يعني مرگ .
اين شد كه هميشه بدنبال *چيزي ميان ۲ فريم * بودم . چيزي كه منو مجاب كنه در
سخت ترين شرايط عكس بگيرم و صداي قلبم رو با صداي شاتر ميزون كنم .
كار خيلي سختيه . چرا كه عكاسي با سرعتهاي بالا تپش قلبم رو زيادميكنه و ترس از گذشت سريع زمان آزارم ميده .
آيا سرعت يك دو هزارم دوربينم كافيه؟ آيا ميشه واقعيت ناب رو توي اين فرصت كم ثبت كرد ؟
....
سرعتهاي پائين براي نوردهي به قلب آدمها خيلي مناسبن . اما دردسرهاي خودشون رو دارن.
انتظار ... انتظار ... انتظار ....
آيا قلب من طاقت اين انتظار رو داره ؟
درسته كه با اين سرعتها آدمها محو ميشن ،اما با عمق ميداني كه بدست مياد ميشه انتهاي زندگي رو ديد و صداي واقعي آدمها رو شنيد.
يادتون باشه ديافراگم رو ببنديد، چون نور زياد قلب رو مي سوزونه .
مخصوصا اگه حساسيتش بالا باشه.
pink film

[خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]